Οι «18 Οικογένειες» και το Κράτος του Ισραήλ.   Leave a comment

Οι «18 Οικογένειες» και το Κράτος του Ισραήλ.

09/08/2011

Από capital.gr

Του Κώστα Ράπτη

Πολλά χρόνια τώρα, το Ισραήλ, αυτοπεριγράφεται, όχι χωρίς έπαρση, ως η «μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή». Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες, ο αραβόφωνος Τύπος, κάνει λόγο, όχι χωρίς κακεντρέχεια, για «Ισραηλινή Άνοιξη», κατά το πρότυπο των εξεγέρσεων που ανάτρεψαν ή έθεσαν σε δεινή δοκιμασία τα γειτονικά προς το εβραϊκό κράτος δεσποτικά καθεστώτα.

Οι ίδιοι οι Ισραηλινοί διαδηλωτές, με πρωταγωνιστές τους σκηνίτες νέους της Λεωφόρου Ρότσιλντ του Τελ Αβίβ, ενισχύουν αυτή την εντύπωση με συνθήματα του τύπου «Μουμπάρακ, Άσαντ Νετανιάχου», αποδεικνύοντας ότι οι εκλεκτικές συγγένειες στην περιοχή διαπερνούν ακόμη και σύνορα σφραγισμένα από εχθρότητα δεκαετιών…

Το κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο ξεκίνησε πριν από τρεις εβδομάδες με αντικείμενο αρχικά το υψηλό κόστος της στέγης στα ισραηλινά αστικά κέντρα, και κορυφώθηκε με το συλλαλητήριο περίπου 250.000 ανθρώπων το Σάββατο στο Τελ Αβίβ, φέρνει στο φως τις περίπλοκες εσωτερικές (αν)ισορροπίες της ισραηλινής κοινωνίας, οι οποίες συγκαλύπτονταν από την ισραηλινό-παλαιστινιακή αντιπαράθεση αλλά και προορίζονται με τη σειρά τους να τη διαμορφώσουν καταλυτικά.

Για πολλούς παρατηρητές, με πρώτους τους ίδιους τους ισραηλινούς αρθρογράφους, το κίνημα διαμαρτυρίας αποτελεί τομή, μετά από μία δεκαετία κατά την οποία κυριάρχησε η πολιτική απάθεια (τροφοδοτημένη και από την ανάγκη εθνικής συσπείρωσης μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα), η όξυνση των ανισοτήτων, η κυριαρχία ενός επιθετικού ατομικισμού, η αποδυνάμωση μέχρις εξαφανίσεως της κεντροαριστεράς, οι αλλεπάλληλες κατηγορίες για διαφθορά του πολιτικού προσωπικού και η φυγή στο εξωτερικό του πιο δυναμικού τμήματος της ισραηλινής κοινωνίας.

Το εξισωτικό ήθος των πρώτων ιδρυτών του εβραϊκού κράτους, μοιάζει να αποτελεί μακρινό παρελθόν, μετά από μια μακρά περίοδο κατά την οποία η αντιπαράθεση με τον εξωτερικό εχθρό συνοδευόταν και αλληλοτροφοδοτούνταν από έναν «εσωτερικό πόλεμο» με επίδικο αντικείμενο την κατεδάφιση του άλλοτε κραταιού ισραηλινού κοινωνικού κράτους και την μεταφορά ολοένα και περισσότερης οικονομικής (και πολιτικής) ισχύος σε ό,τι στην γλώσσα της δημόσιας συζήτησης του Ισραήλ περιγράφεται ως «οι 18 οικογένειες».

Τώρα, οι διαδηλωτές θέτουν στο στόχαστρό τους την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, ζητούν την ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης και περίθαλψης, διεκδικούν άμβλυνση των ανισοτήτων (εις βάρος των παραμελημένων συνοικιών, των γυναικών, των σωματικώς αδυνάτων) και δίνουν φωνή σε μια νεολαία με όλο και πιο περιορισμένες προοπτικές («ακόμη και τη σκηνή μου την αγόρασαν οι γονείς μου» έγραψε με πικρό χιούμορ ένας νεαρός κατασκηνωτής της Λεωφόρου Ρότσιλντ), καθώς και σε μία κοσμική μεσαία τάξη η οποία συμπιέζεται την ίδια ώρα που οι, συνήθως θρησκευόμενοι, έποικοι των κατεχομένων εδαφών, απολαμβάνουν την κρατική γενναιοδωρία στις υποδομές που στερείται ο υπόλοιπος πληθυσμός.

Το γεγονός ότι το σύνθημα των διαδηλωτών για «κοινωνική δικαιοσύνη» δεν περιλαμβάνει (πιθανότατα σκοπίμως, ώστε να μην περιορισθεί η εμβέλεια του κινήματος) το κρισιμότερο ζήτημα δικαιοσύνης στην περιοχή, ήτοι την κατοχή και των εποικισμό παλαιστινιακών εδαφών, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι εξελίξεις των τελευταίων τριών εβδομάδων προορίζονται να επηρεάσουν και την πορεία του Μεσανατολικού, καθώς μάλιστα πλησιάζει το κρίσιμο ορόσημο της ανακήρυξης της παλαιστινιακής ανεξαρτησίας στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το Σεπτέμβριο.

Σε πρώτο στάδιο, μέγα ερώτημα αποτελεί το κατά πόσον το κίνημα διαμαρτυρίας θα περιλάβει τους ισραηλινής υπηκοότητας Παλαιστινίους, που αποτελούν το 20% του πληθυσμού και τελούν de facto σε καθεστώς πολίτη β’ κατηγορίας. Μακροπρόθεσμα παραμονεύει το πολύ μεγαλύτερο ερώτημα κατά πόσον το Ισραήλ αντέχει εσωτερικά να είναι μια περίφρακτη «Σπάρτη», προκειμένου να διαιωνίζεται η αραβο-ισραηλινή αντιπαράθεση.

Σχόλιο: Αυτοί που έφτιαξαν το Κράτος του Ισραήλ, ήταν Κοσμικοί. Ήταν Σοσιαλιστές. Ναι μεν υπήρχε η Θρησκεία, αλλά πάνω από όλα, το καινούριο κράτος τους αγκάλιαζε όλους και δεν υπήρχαν κοινωνικές ανισορροπίες σε μεγάλο βαθμό.

Όταν διαταράσσετε η Κοινωνική ισορροπία. Όταν οι αποστάσεις των τάξεων μεγαλώνουν, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Το Ισραήλ πρέπει να λάβει σοβαρές αποφάσεις. Το κυριότερο; Να λάβει τις σωστές αποφάσεις, υπέρ του γενικού καλού. Υπέρ της κοινωνίας. Πρέπει να ξαναθυμηθεί την φιλοσοφία των Κιμπούτς.

Το ξέρετε ότι ο Ροτσιλντ προσπάθησε να φτιάξει κράτος. Αλλά απέτυχε. Η δημιουργία του Ισραήλ δε στηρίχτηκε στο Χρήμα, αλλά στο Μυαλό, την συνοχή, την πρόβλεψη και στην μαχητικότητα. Στηρίχτηκε και στην ισότητα. Στις μικρές κοινωνικές αποκλίσεις.

 

Advertisements

Posted August 9, 2011 by bmplefour in Israel

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: