Vietnam 30/04/1975 – 30/04/2015 New Start.   Leave a comment

Vietnam 30/04/1975 – 30/04/2015 New Start. Time Travel. 

30/04/2015

4444

VIETNAM COMBAT DOMINO 01 020515

4444

Ο μόνος τρόπος για να δικαιωθούν όσοι πέθαναν στα πεδία των μαχών του Βιετνάμ, είναι να τους δώσουμε εμείς, και όχι αυτοί οι μαλακες που τους έστειλαν εκεί, ένα καινούριο νόημα.
Ένα νόημα που θα έρχεται σε πλήρη αρμόνια στην καινούρια σχέση που φτιάχνουμε και είναι δίκαιη.

Όταν είσαι γκουρού, ενδιαφέρεσαι πάρα πολύ για την Αρμονία και το δίκαιο υπόβαθρο.

Πρέπει να διαλέγεις κληρωτέ, τον πόλεμο που θα συμμετάσχεις.

4444

http://www.npr.org/2015/04/30/403034599/vietnam-veterans-memorial-founder-monument-almost-never-got-built

On a perfect spring morning, Jan Scruggs walks along the site overlooking the wall of the Vietnam Veterans’ Memorial in Washington, D.C. Contrasting the bright colors of blooming trees and flowers is the black granite carved with the names of more than 58,000 Americans who served during the war.

Scruggs, a veteran himself, is credited with getting the memorial built. He’s now preparing to retire. Morning Edition met Scruggs to learn the story of how the memorial was built, honoring the dead from a war that ended 40 years ago, on April 30, 1975.

“This is absolutely the perfect day to do this because you can see the even flow of human traffic here,” he says. “What kinds of people? There are 14-year-old people, 15-year-old people.”

Scruggs’ own story involves getting wounded in Vietnam just after high school. At that time, he was only 19, barely older than the teens who were visiting the memorial that day. He says pieces of shrapnel remain in his body still.

When he returned home Scruggs got to thinking of wounds not of the body, but of the mind. His brooding on that subject, and his academic study, led to one of Washington’s most distinctive memorials.

“I had a theory that we could put all the names on the wall. This is based on the thought of Carl Jung, a student of Freud. [He] writes about collective psychological states, and how we’re all sort of drawn together,” he says. “Certain things hold us together. People who die in wars for a country, this is something we all agree on —you can’t forget them.”

From that first thought, Scruggs instigated a contest for some way to put all the names of the dead on display. Maya Lin, a young architecture student at the time, won. The memorial she designed opened in 1982, but amid controversy. The distinctive black granite was seen by some as a symbol of defeat.

Scruggs says the design was really meant to help veterans manage post-traumatic stress while also helping the country move on without forgetting.

“Just as the individual military participants in the Vietnam War needed to be healed, so too did the entire nation,” he says.

Scruggs says that when he first saw the design he knew it “was going to be difficult to explain.” His Vietnam Veterans Memorial Fund needed public relations crisis managers to help answer those persistent questions.

“‘Why is it that every monument in Washington is white but this one’s black,” he recalls. “‘Why is it that every monument in Washington is rising into the air and this one is buried beneath the ground?'”

Scruggs says the controversy nearly halted the memorial’s construction.

“This almost killed the whole project,” he says. “This thing almost never got built.

The public relations specialists assured Scruggs he would just have to wait. Eventually the controversy would become a historical footnote.

“Everybody loves it,” he laughs.

Since the memorial first opened, a couple of more traditional elements were added, including a soldier’s statue and a women’s memorial.

“Because this was such an unconventional work of art, we had to find a way to make the opponents happy,” Scruggs explains. “We did that by having a compromise meeting. And they wanted a traditional, three-servicemen statute.”

A touch of impatience still echoes in his voice. But all these years later, Scruggs says that political compromise made the memorial better. He especially approves of a women’s memorial.

The centerpiece remains the wall of black granite, low on each end, high in the middle. Scruggs walks from one end to the other. As he dropped lower, the black wall rose higher. He began to raise his shoulders, his hands folded in front of him. But Scruggs denied being tense.

The wall still seemed to affect him, even though he believes he has probably visited more than 2,000 times. It turns out, Scruggs hadn’t been at the memorial for a while.

Of the 58,000 names on the wall, many are of Scruggs’ friends. Climbing upward, he moved along the wall as it slowly dropped beside him. On the far side, he stopped to contemplate.

For such a busy spot, the scene was also very quiet. Scruggs explains why:

“You can have a bunch of noisy school kids,” he says. “They’re noisy around here but once they get down to the wall, it quiets them down because they feel like they’re inside of a church or a religious institution. They feel like they’re inside all of a sudden. And people have been noticing that for years.”

It becomes apparent that Scruggs still feels it, even after all this time.

“I knew some of these kids from high school. Just like me, went into it because their dad was in Okinawa or Iwo Jima and they wanted to do the same thing, serve their country,” he says. “And at age 19 or 20, they’re dead.”

Scruggs acknowledges it was a big task to take on but was determined to do it.

“I wanted to even the score,” he says.

Scruggs’ eyes appeared to redden as he spoke. After all, he was finishing decades of tending to the Vietnam Veterans Memorial. Yet, a minute later, he was fine.

4444

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=698097&wordsinarticle=%CE%B2%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%BD%CE%B1%CE%BC

Θα σας πνίξουμε στο αίμα για να μάθετε τι θα πει λευτεριά. Αν αυτό ήταν το δόγμα των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά των κομμουνιστών του Βιετνάμ, η ταπεινωτική ήττα τούς δίδαξε μέσα σε 40 χρόνια ένα άλλο μάθημα: ό,τι δεν μπορείς να κερδίσεις με τα όπλα μπορείς να το κατακτήσεις με το χρήμα.

Ακούγεται σχεδόν απίστευτο, αλλά στην επέτειο της πτώσης της Σαϊγκόν, στις 30 Απριλίου 1975, ο πρώην εχθρός έχει γίνει σημαντικός πυλώνας της αμερικανικής στρατηγικής στη Νοτιοανατολική Ασία.
Οι Αμερικανοί ανοίγουν ξανά βάσεις

Οι λόγοι; Τα οικονομικά συμφέροντα και πάνω απ’ όλα ο κοινός εχθρός, η Κίνα.

Το Βιετνάμ θέλει τα δυτικά λεφτά και την ομπρέλα ασφαλείας της υπερδύναμης, οι ΗΠΑ γεωστρατηγικό ανάχωμα στην άνοδο του «Κόκκινου Δράκου» και ελεύθερη διακίνηση του εμπορίου και του πετρελαίου στη νότια Σινική Θάλασσα.

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό βρίσκεται πίσω από την περιβόητη «στροφή προς την Ασία» της κυβέρνησης Ομπάμα. Έτσι το αμερικανικό Ναυτικό σκοπεύει να ξανανοίξει τις βάσεις του στο Βιετνάμ, με δυνάμεις στον κόλπο Καμ Ραν, από όπου είχε εξαπολύσει αιματηρές επιθέσεις στον πόλεμο.

Οι ΗΠΑ ενισχύουν την παρουσία τους στον Ειρηνικό, όπου μετακινούν το 60% των ναυτικών τους δυνάμεων, απέναντι σε μια Κίνα που, εκτός από οικονομική δύναμη, θέλει να κυριαρχήσει και στρατιωτικά στον «φυσικό» της χώρο.

Έπειτα είναι και το εμπόριο.

Με το 50% του διεθνούς τονάζ, 15 εκατ. βαρέλια πετρελαίου την ημέρα και 100.000 πλοία τον χρόνο να περνάνε από αυτά τα νερά, η ασφάλεια για την ελεύθερη διακίνηση είναι κρίσιμης σημασίας.

Εξ ου και τα 18 εκατ. δολάρια που δίνουν οι ΗΠΑ σε απευθείας βοήθεια για αυτό το θέμα στο Βιετνάμ.

Το εμπάργκο στην πώληση όπλων συνεχίζεται, αλλά πολλοί στην Ουάσιγκτον, ακόμη και Ρεπουμπλικανοί, το αποκαλούν ανοιχτά «αναχρονιστικό». Περασμένα ξεχασμένα, λοιπόν; Όχι ακριβώς.
Οι τόνοι των ναπάλμ, ο Πορτοκαλί Παράγοντας και οι σφαγές αμάχων όπως στο Μάι Λάι έχουν αφήσει βαθιά τραύματα.

Αλλά καθώς μια νέα γενιά ανθρώπων στο Βιετνάμ δεν έζησε τον πόλεμο, τα πάθη έχουν υποχωρήσει μπροστά στα κέρδη από την εξομάλυνση.

Γιατί, ενώ ένας νέος πόλεμος με τις ΗΠΑ αποκλείεται, ο κίνδυνος από τον κομμουνιστή «Μεγάλο Αδελφό» είναι ιστορικός και πολύ υπαρκτός σήμερα. Η Κίνα είναι τεράστια, ισχυρή και δίπλα. Έχει εισβάλει στο Βιετνάμ περί τις 20 φορές.
Οι διενέξεις για τα θαλάσσια σύνορα είναι συχνές και έντονες.

Το δείχνει πρόσφατη κρίση, όταν η Κίνα έστειλε πολεμικά αεροσκάφη για την προστασία εξέδρας άντλησης πετρελαίου σε διαφιλονικούμενα ύδατα στη θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το Πεκίνο επιμένει ότι η εξέδρα είναι μέσα στην «επικράτειά» του, κοντά στα διεκδικούμενα νησιά Παρασέλ, τα οποία η Κίνα αποκαλεί Χισχά.
«Καλημέρα Βιετνάμ» και πάλι

Τέσσερις δεκαετίες από τότε που έφυγαν νικημένοι αφήνοντας πίσω τους τον βρώμικο πόλεμο και εκατομμύρια θύματα, οι Αμερικανοί ξαναλένε «Καλημέρα Βιετνάμ». Αλλά αυτή τη φορά είναι μάλλον καλοδεχούμενοι.

Οκτώ στους 10 κατοίκους στο Ανόι πιστεύουν ότι ο πόλεμος «ανήκει στο παρελθόν». Η Πόλη Χο Τσι Μινχ στον Νότο – που οι ντόπιοι τη λένε ακόμη Σαϊγκόν – είναι εξίσου ενθουσιώδης απέναντι στις ΗΠΑ.

Ρεσεψιονίστ στα ξενοδοχεία χαμογελάνε πλατιά όταν βλέπουν αμερικανικά διαβατήρια: «Καλώς ήλθε το δολάριο» στις μπίζνες και στον τουρισμό.

Δεν είναι λίγοι όσοι λένε σήμερα ότι οι κομμουνιστές νίκησαν στον πόλεμο αλλά ηττήθηκαν από τον καπιταλισμό στην ειρήνη.

Αργά αλλά σταθερά, στα 20 χρόνια που ακολούθησαν, το σοσιαλιστικό μοντέλο άρχισε να καταρρέει.
Στραγγαλισμένο από το εμπάργκο στο εμπόριο, αποκλεισμένο από διεθνή δάνεια, το Βιετνάμ βυθίστηκε στη φτώχεια και στον πληθωρισμό.

Από το 1994 και μετά αναγκάστηκε να κάνει ιδιωτικοποιήσεις, όπως ζητούσαν το ΔΝΤ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Έγινε μέλος εκεί το 2006 και τελικά άνοιξε τις πόρτες στο ελεύθερο εμπόριο, τις ξένες επενδύσεις και την παγκοσμιοποίηση.

Η οικονομία άρχισε να αναπτύσσεται με ρυθμό που έφτασε το 8,4% του ΑΕΠ και το Βιετνάμ έγινε ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς ρυζιού στον κόσμο. Κάποιοι στην Αμερική μπορούν να πουν επιτέλους ότι έχουν επικρατήσει.
Γκρέγκορι Πόλινγκ, αναλυτής στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών στην Ουάσιγκτον
«Βλέπουν τις ΗΠΑ ως μοντέλο για τις επιχειρήσεις»

«Για να είμαστε ακριβείς, δεν πρόκειται, ακόμη, για επίσημη συμμαχία, αλλά είναι σίγουρα μια διευρυνόμενη και σημαντική εταιρική σχέση» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Γκρέγκορι Πόλινγκ, αναλυτής στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS) στην Ουάσιγκτον. «Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την καλλιέργεια των σχέσεων στη Νοτιοανατολική Ασία ως μέρος της στροφής προς την περιοχή του Ειρηνικού, και το Βιετνάμ είναι ζωτικό μέρος αυτής της στρατηγικής.

Οι διενέξεις στη Νότια Θάλασσα της Κίνας και το άγχος για τις κινεζικές προθέσεις παίζουν κυρίαρχο ρόλο για το Ανόι» τονίζει ο Πόλινγκ.

Κρατάνε οι βιετναμέζοι μνησικακία;

«Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών έχει θετικές απόψεις για τις ΗΠΑ – περισσότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας, εκτός από τις Φιλιππίνες. Σε γενικές γραμμές, έχουν αφήσει τα τραύματα του πολέμου πίσω τους.

Ο μέσος όρος ηλικίας του λαού (των 80 εκατομμυρίων ανθρώπων) είναι κάτω των 30 ετών, οπότε οι περισσότεροι δεν έχουν άμεσες μνήμες από τον πόλεμο. Μεγάλωσαν στη ρεφορμιστική εποχή του “doi moi” (σ.σ.: οικονομικές μεταρρυθμίσεις με στόχο τη δημιουργία “σοσιαλιστικής οικονομίας της αγοράς”) και βλέπουν τις ΗΠΑ ως μοντέλο για τις επιχειρήσεις».

Εξακολουθούν να υποφέρουν από φτώχεια, ανισότητα και διαφθορά;

«Ναι, αλλά το Βιετνάμ έχει κάνει αξιοσημείωτη πρόοδο από την εποχή των οικονομικών μεταρρυθμίσεων στα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Έχει περάσει από το οικονομικό τέλμα σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά, προσελκύοντας τεράστια ποσά ξένων επενδύσεων.

Εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με τα πιο ανεπτυγμένα κράτη της θαλάσσιας Νοτιοανατολικής Ασίας, αλλά αυτό είναι πάρα πολύ αναμενόμενο και το χάσμα θα συνεχίσει να κλείνει.

Η διαφθορά αποτελεί ενδημικό πρόβλημα».

4444

Το μέλλον κινείται γρήγορα, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση, είμαι μέσα στα χρονικά όρια.

 

4444

4444

4444

After tanks from communist North Vietnam burst through the gates of the Presidential Palace in Saigon 40 years ago Thursday, Washington imposed a punitive economic embargo that kept Hanoi from receiving assistance even from multilateral institutions such as the World Bank.

For decision-makers in Hanoi and Washington, an anniversary more significant to relations today comes this summer: The countries restored diplomatic relations in July 1995. Then-President Bill Clinton also lifted the embargo and brokered a bilateral trade agreement; when he finally visited the Vietnamese capital in 2000, he received a rock-star welcome.

The countries’ ties, though strained on issues such as human rights, has grown since then, thanks in part to a mutual rival: China.

Bilateral friendship was formalized in 2013, when Vietnam’s President Truong Tan Sang visited the White House and with President Barack Obama launched a “Comprehensive Partnership” for cooperation in political and diplomatic relations, trade and economic ties, defense, the war legacy and many other issues.

The two countries pledged respect for “each other’s political systems, independence, sovereignty, and territorial integrity.”

Both countries regard with wariness the offshore territorial claims by Beijing in the South China Sea, including in traditionally Vietnamese waters.

Washington frames its South China Sea policy in terms of freedom of navigation and peaceful resolution of disputes, but its credibility as a Pacific power rests on showing a little muscle and tightening military alliances. It would like to have Hanoi as a partner.

The first U.S. Navy goodwill and friendship port call in Vietnam took place in 2003, and since then the two countries have held an increasing number of noncombatant exercises and high-level defense dialogues. At the end of 2013, Washington agreed to provide Vietnam with five patrol boats as part of an $18 million maritime security assistance package.

But an actual alliance with the United States would antagonize China, Vietnam’s big brother both ideologically and historically. After Vietnam offended China by invading Cambodia in 1978, Beijing launched a brief but bloody border war. Such a crude response is unlikely today, but China – Vietnam’s biggest trading partner – has other tools at hand.

Nguyen Phu Trong, as Communist Party chief – effectively the top leader in Vietnam – is expected to make an unprecedented visit to Washington later this year. To allay Chinese anxiety, he led a top-level delegation to Beijing earlier this month to affirm their traditional ties.

Shared interests in boosting business have also been a big factor in the evolution of relations. Hanoi and Washington both see benefit in Vietnam joining the Trans-Pacific Partnership, a controversial and yet-to-be-finalized regional trade pact. But some U.S. lawmakers feel that Hanoi should clean up its human rights act before getting trade privileges predicted to substantially pump up its economy.

The human rights issue also stands in the way of the United States lifting a ban on the sale of lethal arms to Vietnam. It was partially lifted to allow the maritime security aid package, but Hanoi feels it should be cleared as a sign of trust that Washington doesn’t lump it in with countries such as North Korea.

Hanoi and Washington both see benefit in Vietnam joining the Trans-Pacific Partnership, a controversial and yet-to-be-finalized regional trade pact. But some U.S. lawmakers feel that Hanoi should clean up its human rights act before getting trade privileges predicted to substantially pump up its economy.

While Vietnam’s long-term human rights trend has been a sharp improvement on the immediate post-war era of re-education camps, its record on freedom of expression is poor. The Committee to Protect Journalists this month listed it among the 10 worst countries worldwide in restricting press freedom, alongside such nations as Eritrea, North Korea and Saudi Arabia.

Hard-liners in Hanoi regard the human-rights issue as a stalking horse for regime change.

Apart from military ties, Vietnam’s relations with the United States are already on par with those of other Southeast Asian nations.

VIP visits are common. Just this month Vietnam hosted Secretary of the Navy Ray Mabus for a joint navy activity, and a congressional delegation led by Democrat House leader Nancy Pelosi met with President Sang.

The United States is Vietnam’s largest single-country export market, and Vietnam’s exports to the U.S. compete strongly with those from the more mature economies of Malaysia and Thailand.

“Over the last 19 years, our trade relationship has grown from almost nothing to over $35 billion in 2014, and could possibly reach $40 billion this year,” U.S. Ambassador in Hanoi Ted Osius told the American Chamber of Commerce in Vietnam this month. “U.S. companies have invested billions here, integrating Vietnam into the global supply chain, creating quality jobs for Vietnamese workers, and opening a new market for U.S. goods and services.”

Vietnam has about 16,000 students attending school in the United States, more than any other Southeast Asian nation and fourth in East Asia after China, Japan and South Korea.

Surprisingly, the legacies of war have served as vehicles for engagement.

U.S. rapprochement with Vietnam began when President Reagan in 1987 sent a special envoy to Vietnam for discussions on what was termed humanitarian issues but focused – from the U.S, point of view – on the politically hot issue of resolving the fate of America’s wartime missing in action.

When the U.S. Office for Prisoners of War/MIA Affairs opened in Hanoi in 1991, it was the first U.S. government facility in Vietnam since 1975.

MIA affairs remain a major area of cooperation, in more recent years expanded to include substantial U.S. assistance in locating Vietnam’s own many missing. At the end of the war, there were 1,971 Americans unaccounted for in Vietnam. About 700 of those have since been identified.

Other areas of cooperation focus on mitigating the dangers posed by unexploded U.S. bombs and Agent Orange, the widely deployed herbicide linked to cancer and birth deformities. Osius said the U.S. has so far spent more than $65 million to cleanup dioxin, a toxic component of Agent Orange, and $80 million to clean up unexploded ordnance.

Even the heartrending tragedy of the “boat people,” the hundreds of thousands of Vietnamese who risked their lives fleeing the communist takeover, has become a force for warmer ties. More than 1.5 million people of ethnic Vietnamese origin live in the United States.

“An increasingly influential Vietnamese diaspora will play an ever more important role in strengthening linkages between the two countries,” Osius said.
Read more: http://www.businessinsider.com/the-us-and-vietnams-hard-won-friendship-is-being-tested-2015-4#ixzz3Yo3Vm4bN

4444

U.S. President Barack Obama meets with Vietnam’s Prime Minister Nguyen Tan Dung at the 25th Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) summit in Naypyitaw, November 13, 2014. Read more: http://www.businessinsider.com/the-us-and-vietnams-hard-won-friendship-is-being-tested-2015-4#ixzz3Yo2bc8FL

 

4444

4444

Όταν είσαι γκουρού στην Στρατηγική σκέψη, ξέρεις να διαχειρίζεσαι τον χρόνο και να διορθώνεις τα λάθη.

4444

O Bill Clinton έκανε το αποφασιστικό βήμα και έδωσε έτσι την ευκαιρία σε όσους πολέμησαν να επισκεφτούν το Βιετνάμ ως τουρίστες πλέον και να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, για να κάνουν κάτι καλό.

Από το 1994 και μετά, οι σχέσεις ανάμεσα στο Βιετνάμ και την Αμερική, αναπτύσσονται συνεχώς.

Στηρίζω αυτή την σχέση και την επιδίωξα. Χαίρομαι που την βλέπω να ανθίζει.

4444

VIETNAM the great social inequality 01 300415

4444

VIETNAM BILL CLINTON EMBARGO 01 300415

4444

VIETNAM THE FALL OF SAIGON 30 04 1975 01 300415

4444

VIETNAM COMBAT 1945 02 300415

4444

VIETNAM COMBAT 1945 01 300415

4444

Advertisements

Posted April 30, 2015 by bmplefour in USA

Tagged with ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: